Urtebete baino gehiago da Aiaraldeko autisten egoera zaila izateari utzi eta eutsiezina bihurtu zela, eta larriena da ez zela bat-bateko krisia, baizik eta hainbat urtez kolektiboaren beharrizanen begirada errealik ez egotearren ondorio logiko (eta iragarria).
Izan ere, ozen eta argi esatea komeni da: Aiaraldean ez da inoiz egon autistentzako zerbitzu, laguntza edo jardueren gutxieneko egiturarik. Aukera nagusia Bilbora, Apnabira, joatea zen. Han, badira laguntza sentitzearen edo guztiari bakardadean aurre egitearen arteko aldea markatzen duten laguntza-ildoak. Eta, hala ere, alternatiba hori ere partziala zen: 18 urte betetzean, Aiaraldeko pertsona asko oinarrizko baliabideetatik kanpo geratzen ziren automatikoki, izan tutoretzapeko etxebizitzetatik edo lantokietatik kanpo.
Baina behin betiko kolpea iritsi zen jakinarazi zigutenean laguntza-lerro bakar bat ere (aisia, denbora librea, familia-atsedena, aholkularitza, hezkuntza-laguntza, bullying-egoeretan laguntzea, eskolaz kanpoko jarduerak, kanpalekuak, familia-atsedenak...) ez zela erabilgarri egongo Aiaraldeko familientzat, egun batetik bestera, zabalik geratzen zen ate bakarra itxi zenean. Tristura eta haserrea gutxi izan ziren abandonu-sentsazioa deskribatzeko.
Hutsune horren aurrean, familiak, udalak, profesionalak, erakundeetako ordezkariak, Autismo Álava eta Apnabi bezalako elkarteak eta kolektibo autistako pertsonak biltzen hasi ziren. Eta elkarrizketa guztietan ondorio bera atera zen, argitasun mingarriarekin: hurbilean baliabiderik ez izateak egiturazko desberdintasunera kondenatzen ditu Aiaraldeko autistak.
Premiazko sentimendu horretatik sortu zen ApAfAi elkartea (aukera bat baino behar bat izan zen), norbaitek kolektiboaren beharrak jaso, izena jarri eta haserrea ekintza bihurtu behar zuelako. Gure helburua inklusiboa omen den gizarte honetan oinarrizkoena dena da: eskualdean bertan benetako baliabideak bilatzea, posta-kodearen mende ez dauden baliabideak, baizik eta pertsonen beharren mende daudenak.
Azken batean, hasi dugun bide horrek ez dio premiazko behar bati bakarrik erantzuten, baita uste sendo bati ere: autistek eta haien familiek benetako aukerak, espazio seguruak eta eutsi, ulertu eta lagunduko duen sarea merezi dute. Ahalegina handia eta ibilbidea luzeagoa izan arren, urrats bakoitzak berresten du zerbait baliotsua eraikitzen ari garela. Etorkizuna, hein handi batean, lortzen dugun babesaren eta finantzaketaren araberakoa izango da, baina gure erabakiak bere horretan jarraituko du: elkarrekin ibiltzea, inork bakarrik egin behar ez izateko.
Orain arte, hainbat jarduera jarri ditugu martxan, hala nola familia-laguntzako topaketak, gizarte-hezkuntzako arreta, aisialdi-proposamenak, hitzaldiak eta solasaldiak. Hori guztia akonpainamendu eta hazkunde partekatuko espazio erreal bat eraikitzeko borondatetik sortu da. Horregatik, pertsona autistak dituzten familia guztiak animatzen ditugu ApAfAirengana hurbiltzera eta gure komunitatearekin bat egitera.