IkaSahara saharar herriari laguntzeko eta bertan bizi duten errealitatea ezagutzeko Laudio Ikastolak bultzatutako lankidetza proiektua da. Euskal Herria eta Sahara arteko zubia eraikitzen duen ekimen honek gizarte-eragile aktibo eta kontziente bihurtzen ditu ikasleak. Laudio Ikastolak urteak daramatza konpromiso sare hau josten eta, aurten ere abian da, kanpamentuetara bidaia berri bat burutzeko helburuarekin. Nahiz eta bidaia elkartasun keinu gorenena izan, proiektuak urte osoko lana dakar. Aurretik material bilketa ugari egin ditugu eta proiektua finantzatzeko kamisetak eta totebag-ak saltzen aritu gara, besteak beste.
Espainiaren koloniak Saharatik erretiratuz geroztik, Marokok lurraldearen zati handi bat okupatu zuen. Ondorioz, liskarrak hasi ziren Maroko eta Fronte Polisarioaren artean. Fronte Polisarioak Mendebaldeko Sahararen independentzia defendatzen du; eta Marokok, berriz, lurralde osoa bere subiranotasunaren barruan egotea nahi du. Gerraren ondorioz, saharar askok Mendebaldeko Sahara utzi eta Aljeriara jo zuten. Gaur egun, saharar errefuxiatuen komunitate handiak bizi dira Tinduf inguruko kanpalekuetan. 1991n Nazio Batuen Erakundearen babespean su etena adostu bazen ere gatazka ez zen konpondu, eta ordutik tentsioak eta borroka-armatuak noiznahi eman dira. Bake prozesuaren barruan erreferenduma egitea proposatu zen, lurraldearen etorkizuna erabakitzeko, baina erreferenduma ez da inoiz egin.
Hagitz garrantzitsua da autodeterminazioaren aldeko aldarrikapenek indarrean jarraitzea, saharar herriak nozitzen duen bazterketa ahaztu ez dadin
Gaur egun Mendebaldeko Sahara bi eremutan banatzen da: lurraldearen %80 Marokoren kontrolpean dago; eta gainerako %20, Fronte Polisarioaren kontrolpean. Milaka sahararrek hamarkadak daramatzate erbestean, 50 urte baino gehiago igaro dira lehen errefuxiatuak Tindufera iritsi zirenetik. Mendebaldeko Saharako egoeraren konponbide politiko ezak zuzenean eragiten jarraitzen du haien bizitzetan. Bestalde, NBEren arabera Mendebaldeko Sahara oraindik deskolonizatu gabeko lurraldea da eta Espainiak ez du bere iraganeko erantzunkizunaren neurriko konpromisorik hartu.
Saharar herriaren egoera ahazteko arriskua gero eta agerikoagoa da, errefuxiatuen biziraupena hamarkadetan zehar nazioarteko laguntzaren menpe egon baita. Egun, laguntza hori gero eta urriagoa da, besteak beste, gerra berriek, inflazioak eta lankidetza politiken aldaketek eraginda. Hagitz garrantzitsua da autodeterminazioaren aldeko aldarrikapenek indarrean jarraitzea, saharar herriak nozitzen duen bazterketa ahaztu ez dadin. Denboraren joanak ez du herri baten borondatea baliogabetzen, ezta konpondu gabeko gatazka bat zilegi bihurtzen ere.