Emaitzak kirolaren motorra izan arren, ez dira arlo honetan baloratu behar den gauza bakarra. Kirola ahalegina, sakrifizioa, sufrimendua, iraunkortasuna, borondatea eta hobetzeko grina ere bada.
Horren adibide argia pasa den hilabetean, apirilaren 26an zehazki, ikusteko aukera izan genuen Londreseko maratoiaren 46. edizioan. Sebastian Sawek kenyarra eta Yomif Kejelchak etiopiarra beraien izen-abizenak atletismoaren historian grabatu zituzten, biak maratoi distantzia, 42 kilometrokoa hain zuzen, bi ordutik beherako denboran osatzean.
Eta ez hori bakarrik, egun berean emakumeen proban, munduko errekorra ere gainditu zen. Protagonista Tigst Assefa etiopiarra izan zen eta hamar segundotan jaitsi zuen bere marka unibertsala emakumeen maratoian.
Lana, ahalegina, sakrifizioa, sufrimendua eta iraunkortasunik gabe ezin izango litzateke posible emaitza horiek lortzea. Baina kirol guztietan gertatzen den moduan, txanponak bi alde ditu: aurpegia eta gurutzea. Nahiz eta ahalegina ezinbestekoa izan, lanak ez du beti arrakasta ziurtatzen.
Duela bi urte, Pariseko 2024ko Joko Olinpikoetan, adibidez, 10.500 atleta inguru hartu zuten parte, 5.250 emakume eta 5.250 gizon. Nazioarteko Olinpiar Batzordeak argitaratutako informazioaren arabera, 2.300-2.500 kirolari olinpikok lortu zuten domina. Beste era batera esanda, parte hartu zuten kirolari guztien artean, %17ak bakarrik irabazi zuen domina eta lortu zuen loria.
Badago argi kirolan ematen diren emaitzen atzean asko dagoela. Arrakasta eta esker onaren atzean, esfortzua, sakrifizioa eta iraunkortasuna dago. Nahiz eta hori guztia ezinbestekoa izan, ez du beti arrakasta eta emaitza onak ziurtatzen. Lesioak, presioa eta beste ezustekoak, kirolariek nahiko luketena baino garrantzi handiagoa dute. Hala eta guztiz ere, horretan guztian dago kirolaren funtsa.