Gutariko bakoitzak ideia desberdin bat du. Batzuentzat topalekua, beste batzuentzat lantokia, beste batzuentzat etxe azpiko inkordioa, beste batzuentzat bakardadearen aurkako babeslekua eta infi nituraino jarrai genezakeen.
Nik 39 urte daramatzat ostalaritzan. Lan gogorra da, beharrean baitzaude gainerakoak parrandan daudenean. Baina lan horrek badu zerbait oso ona, jendea.
Taberna batean lan egiten duzunean, izaera guztietako jendea ezagutzen duzu.
Bezeroak askotan familiakoak bezalakoak izatera pasatzen dira, eta batzuetan gaizkile gabeak. Garaiak aldatuz doaz, baina tabernek iraun egiten dute eta hala izan behar dute, gure bizitzaren parte dira, arrakastak ospatzen ditugu, baita tabernako porrotak ere.
Gure herri eta hirietako bizimodua ez da tabernarik gabe ulertzen, badakit jendea egongo dela horrela ez dela esango duena, baina ez da egia.
Herriko taberna bakarra ixten denean, zerbait hiltzen da, herriaren erdigune neuralgikoa hiltzen da.
Nik tabernak, haien funtsa, komunitateari egiten dioten ekarpena eta, batez ere, gure herriei ematen dieten bizitza azaldu nahi ditut. Nik Arzak, Subijana eta guztiez hitz egiten entzuten dut, eta pentsatzen dut, ze meritua, baina ez dira nire ispilua.
Nire ispilua, auzoko tabernak dira, sartzen zarenean kafea jartzen ari zaizkizun tabernak, edo, zelan dago ama galdetzen dizuten horiek dira nire ispilua. Tabernak dira, non, inor ez badago ere, zuretzako toki bat baita. Agian ez dituzte pintxo landuenak izango, agian zerbitzariak ez dira uniformez joango, agian azken erreforma pezetatan ordaintzen zen, agian ez dute Godellorik izango, edo beste edozein ardo modan dagoena, baina badute elkarrizketarako tarte bat, maite duzun bat, edo etxean sentiarazten zaituen beste edozer.
Nire lanbidea den bezalakoa ikusten dut, ez diot kentzen duen txarra. Ordutegi txarrak izaten ditugu, lanaldi oso luzeak izaten ditugu batzuetan, buruhauste asko izaten ditugu, gero eta zailagoa izaten da jendea topatzea lan egiteko, eta normala da, ulertzen erraza da.
Baina nik ez diot inori nire lana aldatuko. Sinestezina den jendea ezagutu dezaket, eta horiek lan gutxi ematen dizute.