Uztailaren 30ean, Eusko Jaurlaritzako Industria sailburu Mikel Jaúregik, Labrazako parke eolikoko palen etorrera aurkeztu zuen trantsizio energetikoaren garaipen historikoa izango balitz bezala. Eredu moduan saldu zuen. Baina argazki horren atzean errealitate bat dago, ez zuena aipatu: EEEren eta Iberdrolaren proiektua legez kanpokoa, opakoa eta onartezina da.
Ez zuen esan parke eolikoak Labrazako hirigintza araudia urratzen duenik.
Ez zuen esan Euskal Autonomia Erkidegoko Nekazaritza eta Basogintzaren Arloko Plana urratzen duenik.
Ez zuen esan Arabako Errioxako Lurralde Zatikako Planaren aurkakoa denik.
Ez zuen esan Jarduera Sailkatuaren Lizentziarik ez zuenik.
Ez zuen esan udal obra-lizentzia erabat nulua denik.
Eta, batez ere, ez zuen esan Labrazako Kontzejua proiektuaren ingurumen-jarraipena eta bizilagunak ez dituztela entzun.
Proiektu hau inposatzen ari dira irregulartasun, isiltasun eta prozedura akastunekin. Labrazak ez ditu berriztagarriak baztertu: ukatu ditu legez kontrakotasuna, ezarpena eta eskubideen urraketa.
Uztailaren 30ean, El Correon, sailburuak berriro azpimarratu zuen "berriztagarrien ameskeriaren amaiera", eta plangintza berri bat iragarri zuen,
Energiaren Eukal Erakundearen eredua. Baina proposatzen duena ez da plangintza, baizik eta Lurralde Antolamenduari buruzko Legea, Lurzoruari eta Hirigintzari buruzko Legea eta Lurraldearen Antolamendurako Artezpideak ez betetzea.
450 MW parke eoliko eta fotovoltaiko handi zabaldu nahi ditu nahitaezko arau-tresnarik gabe. Hori ez da trantsizioa energetikoa: desobedientzia instituzionala da.
Eusko Jaurlaritzak bi hamarkada daramatza inprobisatzen: lehenengo ziklo konbinatuak, gero errausketa, gero fracking-a, eta orain lasterketa bat lurraldea ekimen pribatuko makroproiektu eolikoz eta fotovoltaikoz betetzeko. Energia Berriztagarrien LPS, 2020an hasia, LAGek ezartzen duten lurralde-eredua alde batera utzi zuen erabat: udal-lankidetza, landa-hirien arteko oreka, ingurunearen babes fisikoa eta eremu funtzionalen definizioa.
Orain, Jauregik dena EEE ereduarekin konpondu nahi du, hau da: lurraldea liberalizatzea eta lurzoru publikoa interes pribatuen esku uztea.
Interes Publiko Gorenaren deklarazioa lasterbide gisa erabiltzen ari da lurra pribatizatzeko, funtsezko ondasun komuna. Eta lege berria "sinplifikazio eta arintze administratiboak" ez du ezer sinplifikatzen: lurralde-, ingurumen- eta paisaia-araudiak desegin, eta udal-eskumenak murrizten ditu.
Hau ez da ameskeria berriztagarriaren amaiera. Hau eraso bat da, eskubide zibilen urraketa eta inposizio politikoa. Euskadi makroproiektu pribatuetarako taula bihurtu nahi duena.
Aiaraldeko Mendiak Bizirik elkarteak lurraldea defendatzen jarraituko du, legezkotasuna eta hemen bizi direnen ahotsa. Ez dugu utziko mapatik ezabatzen.