Millennialak nerabe zireneko garaira bidaia egiten du Amuriza Plazak Pleibaken. DBH4 errepikatu zuen urtera garamatza Jonek, kuadrillakoak Durangoko institutura alde egin eta bera Pollyren auzokide izatetik ikaskide ere izatera pasa zenekora. Euren bien arteko harreman gorabeheratsua du ardatz liburuak, baina istorioak berak baino hizkuntzak egiten du eleberria berezi. Lengoaia literario jakin bat praktikan jartzeko nahiak eraman zuen Amuriza Plazak liburua idaztera, eta erregistro hori topatzeko bidean malgu ibili da lexikoan eta zorrotz sintaxian.
Hortaz azkar eta erraz ohartuko ziren aurrekoan Faktoriara bertaratutakoak, nobelaren hainbat pasarte irakurri baitzituen idazleak, MICEk soinuz laguntzen ziola, publikoa murgilaraziz Jone eta Pollyren atmosfera horretan, bak tu de tuentis.
Sei kapitulu errezitatu zituen Amurizak, eleberriaren gai nagusiak bertsotan jar zitzaten Oihana Bartra Arenas eta Alaia Martin Etxebestek. Institutuan aukeratua izateaz edo ez izateaz, bazkari familiarretako lehengusina gogaikarriez, desiratzez eta erabakitzeaz, etxeko telebistaren eta telefonoaren kokapenak eta kantitateak ezkutatzen duten klase izaeraz, pankartero guapoenari idatzitako amodiozko gutun lotsagarriez, edota satisfyer vintagez aritu ziren, besteak beste, eta, Pleibaken bezala, belaunaldi oso bat markatu duten erreferentzia kulturalak agertzen joan ziren noiznahi.
Hizkuntza protagonista duen esperimentua da Pleibak, berrogeizarora hurreratzen ari diren horien nerabezaroari begiratzea eta horren erretratu fina egitea. Baina Miren Amuriza Plazak argi utzi zuen domeka arratsaldean Faktoriako oholtzan mikroa piztu bezain pronto: “Pleibak ez da nostalgia ariketa bat, edo ez hori bakarrik”.