aiaraldea.eus

Black Swan/Beltzarga beltza/Cisne negro

Erabiltzailearen aurpegia Aitor Aspuru Saez

Nola definitu pelikula hau? Derrigorrezko pelikula bat? Bai, izan liteke. Dudarik gabe, zinemetan aurkitu ditzakegunen artean, hau da dagoen eta izenbururik onena -eta badakit horrela dela, pasa den astean ikusi bait nuen ere True Girt, Valor de ley-. Baina hala eta guztiz ere, gehiago zehaztu dezakegu: Black Swan ez da soilik luzemetrai bat, zinema batean ikusiz gero -hau da, gure arreta xurgatzen duen irudi eta soinuarekin ikusiz gero-, bizipen baten statusa lortu dezake. Baten batek pentsa dezake, noski, definizio hau gehiegikeri bat dela.

Nola definitu pelikula hau? Derrigorrezko pelikula bat? Bai, izan liteke. Dudarik gabe, zinemetan aurkitu ditzakegunen artean, hau da dagoen eta izenbururik onena -eta badakit horrela dela, pasa den astean ikusi bait nuen ere True Girt, Valor de ley-. Baina hala eta guztiz ere, gehiago zehaztu dezakegu: Black Swan ez da soilik luzemetrai bat, zinema batean ikusiz gero -hau da, gure arreta xurgatzen duen irudi eta soinuarekin ikusiz gero-, bizipen baten statusa lortu dezake. Baten batek pentsa dezake, noski, definizio hau gehiegikeri bat dela. Logika horrek adierazten du pertsona horrek ez duela Black Swan ikusi.
Printzipioz, kontatzen duen istorioak ez du ezer ere ez berezirik. Ballet dantzari batek -izugarri ondo lan egiten duen Natalie Portmanek- bere konpainiak egingo duen hurrengo obraren paper garrantzitsuena nahi du. Ezer berizirik ez hortaz, zinemak landu ohi duen argumentu bat delako hau. All about Eve-tik Showgirls-raino, zinemagile askok jorratu dute arrakastaren bilaketa. Baina, Darren Aronofsky ez da zuzendari arrunt bat. Pi, Requiem for a dream edo The fighter pelikulek argi uzten dute saiakera hori. Hiru izenburu hauek ikusi eta gero, ohartu gaitezke Aronofskyren ibilbidean errepikatzen diren gai batzuk badaudela: infernuan amaitzen diren bidaiak, auto-mutilazioak, atmosfera gaixoti eta itxiak, gorputza indarkeriaren objektu bezala aurkeztuta, alienazioa, harreman pertsonal bortitzak, obsesioa eta ondorioz, erokeria. Black Swan ez da salbuespen bat zentzu honetan. Alderantziz, konstante hauek biderkatuta adierazten dira filmean zehar. Era ikaragarri batean gainera. Honek momentu guztietan sortzen du ezinegon jasangaitza.
Zinemara gaizki pasatzera joaten den ikusle bat bazara, ez pentsa gehiegi, hau da zure filma. Ondo pasatzera joaten zarenetakoa bazara ordea, ezinbesteko hitzordua duzu. Agian beldurrak eta ondoezak menderatuko zaituzte metrai guztian zehar -100 minutu gutxi gora behera- baina zinez gozatuko duzu istorio honen gaitasunekin: irudi hipnotikoak, momentu itogarriak eta behin eta berriro biratzen den gidoi bat. Zuzendaritza alde batera utzita -El cuchillo en el agua, Repulsion, Rosemary's baby edo Lunas de hiel filmatu zituen Polanskik berak badu gainditzen duen ikasle bat- aktoreen lan aparta ere aipatzeko beharra dago. Natalie Portmanen partetik espero genuena eta gehiago jasoko dugu, baina Vincent Casselek, Mila Kunisek, beldurra ematen duen Winona Ryder batek eta Barbara Hersheyk ez dute batere gaizki egiten. Amestgaizto goxoak opa dizuet.

Erantzunak

Erabiltzailearen aurpegia Mima mimatia Erantzuna | #1

Niri pertsonalki pillo bat gustatu zait filma. Azken aldian zinemara joan nazen bakoitzean pelikulak luzeegiak egin zaizkit, geldoak momentu askotan.. (besteak beste Balada triste de trompeta, Valor de ley...) hau ordea, dituen erritmo aldaketei esker gustura ikusi dut hasieratik amaierara arte. Intriga eta tentsio momentuek besaulkitik mugitu gabe mantendu ninduten. Aktoreek lan polita egiten dute eta pelikulan sartzea errezten dute. Natalie Portmanengatik ez nuen gitxiago espero, baina Winona Ryderrek harritu egin nau. Makillaje eta jantzi ederrak, doinu eta argi berezia... Benetan filma gomendagarria!

Erabiltzailearen aurpegia Txetxu Erantzuna | #2

Nire ustetan pelikula honek eztabaidarako bidea ematen du. Oraingoz ez dut ezagutu inor (egongo da seguruenik...) lan honek axolagabe utzi duena. Nire kasuan, izugarri ona dela pentsatzen dudala argitu behar dut. Ikaragarria da zelan zinta batean sar daitezkeen horrenbeste sentimendu eta horren ondo... errusiar mendi izugarria da!!!

Bestalde, istorioa zein den kontuan izanik, Showgirls pelikulari Aitorrek egiten dion aipamena oso zuzena iruditzen zait, beldurrezko lan baten aurrean gaudela egiaztatzea harrigarria da oso! Hori bai, drama, musikal, suspense... era askotako zintak daude pelikula bakar batean.

Lan bikaina, benetan! Nire uste apalean, aurtengo Oscar sarietan, ez iazko edizioan bezala, maila oso ona egon da.

Erabiltzailearen aurpegia Ander Parody Garai Erantzuna | #3

Aronofsky da zinema post-modernoaren aita, eta gaur egungo zinemagile onenetarikoa. Urteak ematen ditu bere obrak prestatzeko, baina behin kaleratzen dituela, motibo ederrez jositako pelikulak eskaintzen dizkigu. Oso ondo maneiatzen du ikusentzunezko narratiba, eta pelikula honetan antzeman daiteke pertsonai baten eraldaketa oso bat, garai txuri (purua) batetik, garai ilun batera. Aingeru bat izatetik (bere desirak sublimatzen duen neska bat), zisne baltza izatera (besteetik desmarkatzen den pertsonaia, eta bere instinto primitiboenak asetu nahi duena.

Greziar tragedia baten modura, eraldaketa ostean, eta behin infernuko eskailerak jaitsi dituela, bakarrik dago modu bat ametsgaizto horretik irtetzeko. Eta hori erredentzioa da, eta Aronofskyk aukeratzen du aurreko pelikula batean (Requiem for a Dream) erabilitako abesti klasiko bat, Requiem for a Winter alegia.

Aronofskyren edozein film gomendatzen dizuet!!

Erantzun

Erantzuteko, izena emanda egon behar duzu. Sartu komunitatera!

»» Alta eman edo pasahitza berreskuratu


Twitter ikonoa Facebook ikonoa