Joan den irailaren 12an gure lehendakari Federico Alberdi "Fede"-k ibilaldia abiatu zuen, baina oraingoan ez zigun bideari buruzko abisurik edo jarraibiderik eman.
Askatasuna maite izan zuen bilbotar honen biografia luzea azaltzea lerro gutxi batzuetan ezinezkoa litzateke, baita mendiari eta Orozkori sutsuki eman ziona ere.
Gaztetxo iritsi zenetik agur esan arte, Orozkok zorte handia izan du euskal kulturaren balioak zabaltzen aitzindaria izan dena ezagutzeagatik eta harekin bizitzeagatik, eta baita antolatzeko, sustatzeko eta antolatzeko zituen gaitasunak deskubritzea ere; lankidetzan aritzea, berritzea, irakastea, zuzentzea, dinamizatzea, bultzatzea eta laguntzea.
Gainera, horiek guztiak herriaren zerbitzura jarri zituen. Adibide batzuk dira Batasuna, Itxinape eta Supelaur proiektuak, non protagonista izan zen, auzolanaren defentsarekin batera.
Bere konplizerik baloratuenak beti izan ziren liburu bat elikagai espiritual gisa intimitate tarteetarako, eta motxila betea aske bizitzeko eta ibiltzeko, eta nola ez, gure geografiako toki enblematikoenak eta ederrenak ezagutu eta gozatzea.
Ondo ezagutu genuenok bat etorriko gara begirada hori ez zegoela gailurrera zuzendua, atzekaldera baizik. Federentzat taldearen segurtasuna beti izan zen lehentasuna, eta atzera begiratze hori errepikatu egiten zuen behin eta berriz, oihu batez lagundurik: "Denok ongi gaude!"
Fede askatasunaren banderaduna izan zen beti. Jakinduria horrek, bere bonhomia pertsonalarekin batera, Fede lagun ideala bilakatu zuten, mendiko txangorako aproposa, bai geografiako irakasle inprobisatu eta natur zientziei buruzko azalpen egokiekin, zein iruzkin barregarriekin, egiten genituen ibilbideak zentzumenetarako bat-bateko opariren bat eskaintzen zigun uneetan. Ezin zuen naturarekiko maitasuna ezkutatu eta transmititu egiten zuen.
Bere jai-izpiritu ukaezinaren bitartez, trebeki antolatzen zituen jarduerak aisialdi eta ospakizun une ahaztezinak bihurtzen zituen. Horietan ez zen inoiz musika falta, eta bere ekipajean panderoa sartzen zuen, aise jotzen zuena, txistulari, gaitari edo trikitrilariei laguntzeko inprosibatuetako kalejiretan .
Fedek grabatuta utzi dizkigun irudi guztietatik interpretazio asko egin ditzakegu. Hala ere, ondo ezagutu genuenok bat etorriko gara begirada hori ez zegoela gailurrera zuzendua, atzekaldera baizik. Federentzat taldearen segurtasuna beti izan zen lehentasuna, eta atzera begiratze hori errepikatu egiten zuen behin eta berriz, oihu batez lagundurik: "Denok ongi gaude!"
Beste xehetasun batzuk: aurrean, makila beti, pausoa irmo egiteko edo ordezko bidea adierazteko, eta atzean, garrantzitsuena, motxila. Federen esentzia ulertzeko, motxilaren barruan begiratzea besterik ez zegoen: "Ia ezer ez berarentzat eta gainerakoa behar zuenarentzat".
Fede ezagutu zenuten mendizale guztientzako iradokizun bat: Mendi ibilaldiren batetik igarotzean, imajina ezazue elkarrekin bizitako une bat gogoratzen duzuela. Seguru egongo dela. Gogoratzea, zuen agurrik onena izan liteke.
Marijose eta Uxuerentzat, jaso itzazue lerro hauek bere omenez; zuek zarete gehiago galdu duzuenak, baina harro egon behar duzue bere ondareaz, zeren eta Fede, lehenik eta behin, zuena zen.
Azkenik, gogoratu nahi dugu urtarrilean Itxinape Mendi Taldeak batzar orokorra egin zuela eta hitzordu horretan erabaki genuela urrian egiten dugun mendi ibilaldiak Federen izena izango zuela, bera gogoratu eta omentzeko.
ESKERRIK ASKO FEDE!